Algemeen

De Tijd©Josefien Tondeleir   14 juni 2025 06:00 Nadat hij op scoutskamp een steengoede buitenoven in elkaar had geknutseld, werd Adrien Billiet bijna per ongeluk ondernemer. Nu waagt de professor economie en filosofie zich met zijn Vonken-ovens behoedzaam op de luxueuze outdoormarkt. ‘Ik bak intussen pizza’s met mijn ogen dicht.’ https://vonken-ovens.com/

Met een rat die langzaam maar zeker de eerste pagina van de Amerikaanse grondwet oppeuzelt. Zo wil kunstenaar Floris Boccanegra (36), zoon van Steven Caes, duidelijk maken hoe de democratie in de VS en bij uitbreiding de rest van de wereld aangetast wordt.

Floris Boccanegra (34) heeft zijn schuld afgelost. De kunstenaar voltooide afgelopen week zijn performance ‘Debt’ door in zeven dagen maar liefst een ton ijs naar de top van een IJslandse vulkaan te torsen. “Grote vervuilers vestigen op kwaadaardige manier aandacht op het individu, maar onze bijdrage is een druppel op een hete plaat”, zegt hij. De naar Brussel uitgeweken Roeselaarse kunstenaar Floris Boccanegra deed in 2020 research voor een nieuw project in IJsland. Tijdens het boeken van een vlucht naar de hoofdstad Reykjavik kreeg hij via de website de vraag of hij zijn CO2-uitstoot wou compenseren. Dat stimuleerde hem om zijn ecologische voetafdruk te berekenen. Doodverklaarde gletsjer “Ik kwam bij een simulator uit die jouw persoonlijke impact uitdrukt in kilogram ijs dat smelt per traject met het vliegtuig. Heen en terug naar Reykjavik kwam ik uit op 1.000 kilogram. Tot mijn verbazing bleek het een initiatief te zijn van aardoliebedrijf BP. Dat vond ik zo absurd, dat men de aandacht wil afleiden van de grote vervuilers en het in de plaats vestigt op het individu. Dat is kwaadaardig, wij moeten in eigen boezem kijken terwijl de grootste vervuilers blijven vervuilen.”Die situatie wou kunstenaar Floris visualiseren. “De gletsjer op de IJslandse vulkaan Ok werd in 2014 officieel doodverklaard, dat vond ik dus een heel symbolische plaats om een performance uit te voeren. Ik wilde mijn 1.000 kilogram gesmolten ijs terug naar de top van de vulkaan brengen.” 150 liter smeltwater Van zondag 4 tot en met zaterdag 10 september stapte hij elke dag zo’n zeven keer de berg op met telkens 20 kilogram ijs op zijn rug. “Iedere dag verzamelde ik 150 liter smeltwater uit kleine riviertjes. ‘s Nachts liet ik het invriezen om ‘s ochtends het ijs in te laden. Op die manier kon ik mijn schuld metaforisch vereffenen”, zegt hij. “Eerst vond ik het jammer dat het ijs zo snel smolt, maar uiteindelijk versterkt het mijn boodschap” Maar, passend in het verhaal van de klimaatopwarming, de temperatuur op de vulkaan was veel hoger dan normaal. Het ijs dat Floris wou stapelen, smolt dan ook vrij snel weer weg. “Dat vond ik in het begin jammer, maar uiteindelijk versterkt het mijn verhaal nog meer. Het toont aan wat voor een absurde Sisyfusarbeid het was, en hoe nutteloos onze individuele bijdragen wel niet zijn. Het was letterlijk een druppel op een hete plaat.” Levi VerbauwhedeHet Nieuwsblad/Regionaal: Roeselare-Tielt-Izegem – 15 Sep. 2022

MAAK KENNIS MET TESFAY ZERAY TECLEWEYNI (18) Biniam Girmay Hailu (21) uit Eritrea werd afgelopen zondag de eerste Afrikaanse winnaar van een klassieker, Gent-Wevelgem. Intussen probeert zijn drie jaar jongere landgenoot Tesfay Zeray Tecleweyni, die in Roeselare woont en voor Cycling Team Luc Wallays-Jonge Renners Roeselare uitkomt, in de voetsporen van zijn idool te treden. “Hopelijk kunnen Biniam en ik ooit voor dezelfde ploeg rijden.” Er valt ons meteen iets op als we de naam van de 18-jarige Tesfay Zeray Tecleweyni uit de Krekelstraat in Roeselare onder de loep nemen. Zijn naam bestaat immers niet uit twee, maar uit drie delen. Sabine Vermeersch, die zich als buddy om de familie bekommert, legt uit. “Het eerste deel is de voornaam, het tweede de voornaam van de papa en het derde de voornaam van de opa langs vaders kant. Dat is het systeem. Een familienaam heb je in Eritrea dus niet echt.” Vluchtende Eritreeërs We nemen plaats in de woonkamer van de familie. Ook van de partij: Tesfays jongere broer Zeray, die bij Dosko Beveren voetbalt, mama Izgaharya Gurja Asfeha en twee Eritrese vrienden uit Izegem. In de loop van het interview zal een oudere broer van Tesfay, die eveneens in Roeselare woont, ook erbij komen zitten. “Ik heb nog een tweelingzus die in Kortrijk woont en een zus in een vluchtelingenkamp in Ethiopië. En mijn oudste broer is onlangs ook naar België gekomen, maar zijn vrouw en kindjes wonen, net als mijn oma, nog in Eritrea”, legt Tesfay uit. “Die broer is gevlucht, omdat er nu een oorlog in Eritrea woedt”, voegt Sabine eraan toe. “Of de rest van de familie ook nog naar hier komt? Hopelijk, want in Eritrea, een dictatuur, zijn er weinig perspectieven. De meeste Eritreeërs vluchten het land uit en verspreiden zich over de rest van de wereld.” Tesfay knikt. “Ik heb intussen ook familie in Nederland, Luxemburg en Duitsland wonen.”Hij werd geboren in de bergen en is in een vluchtelingenkamp in Ethiopië terechtgekomen. Daar heeft hij leren fietsen, maar zo heel lang is dat nog niet geleden.”Hij en zijn familie zijn politieke vluchtelingen. Via vluchtelingenkampen in Ethiopië en Soedan kwam Tesfay in april 2018 in ons land terecht. “Ik had nog nooit van België gehoord. Wel van Hollandia (Nederland, red.). Een nonkel van mij woont daar.” De eerste twee maanden bracht Tesfay in Namen door. Daar kreeg hij les in het Frans. “Een heel moeilijke taal. Ik kon het maar niet begrijpen en al zeker niet schrijven. Buiten de woorden bonjour en bonsoir heb ik er niets van onthouden.” Na zes maanden in Ruiselede en zeven maanden in Egem kwam Tesfay twee jaar geleden in Roeselare terecht. Momenteel loopt hij school in De Ster in Tielt, waar hij in het vierde middelbaar de richting carrosserie volgt. Intussen kan hij zich al in het Nederlands uitdrukken, maar makkelijk wordt het hem niet gemaakt. “Met al die dialectwoorden begrijp ik vaak niet wat mensen tegen mij zeggen.” Sabine knikt. “Hij wil Nederlands leren, maar komt dan in een groep terecht waarin dialect de voertaal is.” Momenteel loopt Tesfay stage bij VDL, een Roeselaars bedrijf dat bussen maakt. We vragen hem of hij daar zijn toekomst ziet. Tesfay glimlacht eens. “Als ik echt mag kiezen, zou ik het liefst van fietsen mijn beroep maken.” Populair in Eritrea Fietsen leerde Tesfay toen hij elf, twaalf jaar was. “Zelf had ik geen fiets, maar mijn nonkel wel. Of er in Eritrea veel gefietst wordt? Ja, hoor. Wielrennen is populair in ons land. Al heel lang. Dat komt omdat we vroeger een kolonie van Italië waren.” Hier in België kennen we Eritrea vooral als een van de landen waar marathonlopers als paddenstoelen uit de grond groeien. “Dat klopt”, lacht Tesfay. “Lopen en fietsen zijn de twee populairste sporten in Eritrea.” “De bergen bij ons in Eritrea zijn een stuk hoger dan in België, maar ik ken wel al de Oude Kwaremont en Zwarteberg”TESFAY ZERAY TECLEWEYNI In februari 2020, net voor de uitbraak van het coronavirus, maakte Tesfay zijn debuut in het wielerpeloton. “Op een bepaald moment heb ik aan Sabine gevraagd om me bij een ploeg in te schrijven.” Sabine knikt. “Omdat hij graag fietste en coureur wilde worden. Daarom heb ik geïnformeerd naar een club hier in de buurt.” Tijdens de eerste groepstrainingen met de Jonge Renners Roeselare leerde Tesfay al meteen de Vlaamse Ardennen en het West-Vlaamse Heuvelland kennen. “De bergen bij ons in Eritrea, waar ik geboren ben, zijn wel een stuk hoger dan die hier in België”, kan hij een lach niet onderdrukken. We vragen of hij al enkele namen van Vlaamse hellingen kent. “Ja, hoor. De Zwarteberg natuurlijk. (grijnst) En de zware kasseiklim uit de Ronde van Vlaanderen.” Sabine pikt in. “Hij heeft het over de Oude Kwaremont.” Tesfay zucht. “Mijn ketting begaf het en daardoor moest ik de rest van de training in de ploegauto volgen.”Koersen is niet makkelijk, ondervindt Tesfay. “Uitrijden is het moeilijkste voor mij.” Sabine knikt. “Hij heeft veel kracht, maar hij moet nog beter leren doseren en ook aan zijn techniek is er nog wat werk. Tesfay heeft hier geen papa die achter hem staat. Het is niet evident om goed te presteren, want er komt in deze sport veel kennis bij kijken.” Tesfay vertelt dat hij twee keer per week traint. Alleen en vaak over dezelfde wegen. “Want anders denkt hij dat hij verkeerd zal rijden”, vertelt Sabine. “Hij doet het volgens zijn eigen gps. Ik moet zeggen: mensen uit Eritrea kunnen zich goed oriënteren, beter dan de mensen hier.” Ook het vervoer naar wedstrijden is een probleem. Soms rijdt Sabine met de auto, maar soms moet Tesfay zelf naar de start fietsen. “Of ga ik met de trein.” Sabine: “En dan moet de koers nog beginnen…” Beste dag ooit Ook afgelopen zondag fietste Tesfay naar de koers. Niet zijn eigen koers, wel die van een landgenoot, Biniam Girmay Hailu van Intermarché-Wanty-Gobert. Het werd voor de 18-jarige Eritreeër een ervaring om nooit meer te vergeten, want Girmay won Gent-Wevelgem en

De zoon van Luc en Karlien Caenepeel, Jasper heeft voor de eerste maal voor eigen rekening meegedaan aan een architectuurwedstrijd en die ook gewonnen! Het is de bekende watertoren aan Groenendijk die wordt omgebouwd tot publieke uitkijktoren en wolkenkamer. Hij is mede-zaakvoerder van Veldhuis Architecten. WATERTOREN GROENENDIJK WORDT UITKIJKPUNT VAN 40 METER HOOG De gekende watertoren ‘Groenendijk’ in Oostduinkerke wordt een uitkijktoren. Met een externe trap van 40 meter, een lift en een wolkenkamer. Een jaar geleden raakte al bekend dat de watertoren publiek toegankelijk zou worden. Hij staat er al sinds 1969 maar was niet vrij te bezoeken omwille van de hoge veiligheidsmaatregelen rond de watervoorziening. Koksijdenaars en Nieuwpoortenaars kennen de watertoren als een baken in de streek, vlakbij Sunparks in Oostduinkerke. EXTERNE TRAP EN LIFT Er is gekozen voor een ontwerp van TM Johansen Skovsted Arkitekter en Veldhuis Architectuur. Zij bouwen een nieuwe externe trap van 40,8 meter hoog, en een lift. De bijkomende structuur is slank en geeft de bezoekers verschillende perspectieven op de streek. Er zijn maar drie raakpunten voorzien tussen de nieuwe structuur en de bestaande watertoren. ‘WOLKENKAMER’ De bestaande ruimte onder het dak van de watertoren zal gerenoveerd worden en omgebouwd tot een ‘wolkenkamer’. Een ruimte voor de lokale gemeenschap die kan worden ingezet voor lezingen, educatie of gewoon als ontmoetingsplaats en – uiteraard – uitkijkpost het hele jaar door. De oplevering is voorzien in de eerste helft van 2024. Focus/WTV – 08/02/2022

Onderweg worden ook vrienden Sander en Emil herdacht en goede doelen gesteund Op 28 februari 2022 zal het precies vijf jaar geleden zijn dat de Izegemse Suzanne Van Eeckhout overleden is aan leukemie. Ze was amper 17. Als eerbetoon wil haar broer Karel 406 kilometer lopen. Onderweg wil hij ook twee overleden vrienden herdenken én het goede doel steunen. Suzanne Van Eeckhout overleed op 28 februari 2017, op 17-jarige leeftijd aan leukemie. Die datum wil haar broer Karel niet zomaar laten voorbijgaan. Hij gaat daarom vrienden, familie en andere sportieve enthousiastelingen motiveren en inspireren om te lopen of te wandelen. “Ik wil niet alleen mijn zus herdenken, maar ook twee goede vrienden van wie ik vorig jaar afscheid moest nemen: Emil Claeys uit Izegem en Sander Heldenbergh uit Sint-Eloois-Winkel”, zegt Karel. Met dit in het achterhoofd kreeg een project vorm waarmee Karel Van Eeckhout ook iets onderneemt voor het goede doel. Hij kan hiervoor op de steun rekenen van diverse verenigingen waarvan Emil en Sander lid waren, zoals KSA, de duikclub, de wielerclub… Ook Rotaryclub Izegem heeft zijn steun toegezegd. Iedereen kan meedoen “Ik wil vrij letterlijk naar de datum van 28 februari toelopen”, legt Karel uit. “De bedoeling is om op 1 februari te beginnen met 1 kilometer te lopen, de volgende dag 2 kilometer en zo elke dag een kilometer meer om op 28 februari de laatste 28 van in totaal 406 kilometer te lopen.” Ik ga letterlijk naar haar sterfdatum toe lopen en elke dag een kilometer meer doen Onderweg zal in twee dagen bijzondere aandacht gaan naar Sander en Emil. “Voor Emil zouden we op zondag 6 februari 6 kilometer lopen of wandelen. We vertrekken van bij zijn thuis, de vroegere feestzaal Ruytershove in Izegem, en zullen de historische ‘hoevepadroute’ volgen. We willen hiervoor de familie, kennissen en KSA-vrienden van Emil samenbrengen. Voor Sander worden alle vrienden en kennissen op 20 februari verwacht in Sint-Eloois-Winkel waar dus 20 kilometer gepland staat. Om het voor iedereen haalbaar te maken is een toer uitgestippeld van 5 kilometer die vier keer herhaald wordt. Lopen of wandelen, 5 of 20 kilometer: alles is prima, het is het gebaar dat telt.” Karel hoopt zo veel mogelijk familie en vrienden samen te brengen om mee te wandelen of te lopen. Hiermee realiseert hij eigenlijk drie doelstellingen: mensen samenbrengen om herinneringen te kunnen delen, veen sportieve uitdaging aanbieden voor wie dat wil en het goede doel steunen. Goede doel Dat laatste bestaat uit drie projecten: het Kinderkankerfonds, de vzw Daktari projects die een centrale kliniek in Oeganda ondersteunt en Dageraad, dat een zorgprogramma aanbiedt voor mensen met een psychotische kwetsbaarheid. Info Steunen kan nu al door te storten op rekeningnummer BE31 7370 6009 2755 van ‘406 for Suzanne’. Alle info vind je op 406 for Suzanne op Facebook en je registreren kan via linktr.ee/406ForSuzanne waar je ook alle routes terugvindt. Frank MeurisseHet Nieuwsblad/Regionaal: Roeselare-Tielt-Izegem – 29 Jan. 2022

De nieuwjaarsbrief van Victor Campenaerts Geen mens ter wereld heeft in een uur tijd ooit meer kilometers met een fiets gereden dan Victor Campenaerts op 16 april 2019 in Mexico. Victor zette in zestig minuten een historische afstand neer van 55,089 km. Het nieuwe werelduurrecord was het resultaat van maanden en maanden nauwgezette voorbereiding, waarbij alles gemeten en gewogen werd. Data én wilskracht én talent leverden een unieke prestatie op, met sowieso eeuwige roem. Die Victor Campenaerts roept in een exclusieve nieuwjaarsbrief alle wielertoeristen op hem vooral niet te imiteren. Ik schrijf Wielertoerist met hoofdletter omdat ik jullie allen zeer waardeer. Jullie maken mee de wielersport in Vlaanderen, en zetten onze regio ook internationaal op de kaart als ‘wielergek’. Het WK in Leuven kon geen beter voorbeeld van dat alles zijn. 2021 was een wonderjaar voor onze renners. En ik kan me voorstellen dat onder jongeren die onder de spreekwoordelijke kerktoren ‘koerske’ reden, een aantal minstens de fantasie hadden Wout Van Aert te zijn, om maar één topper te noemen. Zoals vroeger Eddy Merckx werd geïmiteerd op kinderfietsen. Ik wil jullie aan de vooravond van 2022 eens confronteren met een grote wens, of noem het zelfs een pleidooi van mij als advocaat van de genietende wielertoerist. Hier gaan we: Ik weet, het is vandaag niet makkelijk om je smartphone los te laten. En het is als wielertoerist al even moeilijk om je fietscomputer niet te bekijken tijdens een fietstocht. Maar mag ik toch vragen om die smartphone tijdens die rit even los te laten. Steek hem veilig in je achterzak, en laat hem heel de rit met rust. En durf ook die fietscomputer eens van je koersstuur los te maken. Geniet, geniet, geniet. Maak er eens een ouderwetse cafétocht van, zonder data. Ik weet alvast dat ik mijn fietscomputer van de racefiets haal zodra mijn profcarrière voorbij is. Het zal me dan niet meer uitmaken of ik 60 of 65 km heb gereden, en of dat nu met een gemiddelde van 30 km per uur, dan wel 29,5 km per uur was. Trouwens, waarom zou je zo verhangen zijn aan al die data, als fietsen niet echt je beroep is? Het kan alleen maar leiden tot obsessief gedrag. Ik zal meer zeggen, die data nemen zelfs bij profrenners het plezier weg. Ikzelf ben in 2016 beter beginnen rijden door in wedstrijden minder met die wattages, omwentelingen en wat dan ook bezig te zijn. Ik zat in Parijs-Nice toen de Nederlandse hardrijder Jos Van Emden me erop wees dat ik die wattages en andere data thuis moest leren te laten. Door met al die gegevens bezig te zijn, was ik volgens hem niet bezig met de wedstrijd zelf. Ik miste in zijn opinie de koers, terwijl ik nochtans in die koers zat. Hij had gelijk. Door niet meer als een bezetene met die data bezig te zijn, leerde ik veel meer uit de koers zelf, nam ik veel meer de beslissende momenten op. Nogmaals, ik weet dat we in een moeilijk tijdsgewricht leven. Mensen willen alles registreren. Ook ik, en toch verzet ik me er bewust tegen. Ik deel iets. Ik ga vaak om half negen ‘slapen’, en ik laat mijn gsm dan in de keuken. Ik lees in bed wel een boek of kijk een tv-serie. Dat is op dat moment het enige wat me bezighoudt, en ik zit niet met een half oog naar de berichtjes te kijken die binnenkomen op mijn gsm. Mijn hoofd is er al jaren veel rustiger door. Eigenlijk zou de wielertoerist eens het voorbeeld moeten volgen van de renners die net uit de Tour de France komen. Dan nemen we eigenlijk een paar dagen rust, en toch ook niet. We gaan wat fietsen, maar hebben niet echt zin om er met ons hoofd bij te zijn. Ik steek dan mijn fietscomputer echt in mijn achterzakje. Ik draag nog wel een horloge dat data registreert, maar op dat uurwerk zit je niet de hele tijd te kijken. Het is veel ontspannender, en achteraf heb je via dat uurwerk nog wel alle data voor je computer en Strava. Voor de duidelijkheid, ik heb er helemaal geen probleem mee dat je met je makkers en maten eens een sprintje trekt. Om het eerst boven op een brug. Zalig. Maar het loopt pas fout als je gaat vergelijken op Strava. Er zullen er altijd zijn die sneller fietsen, terwijl je niet eens weet hoe jong of hoe oud ze zijn, hoeveel ze trainen, enz. Met je makkers en maten kan je dat wel inschatten. Je zal bij die cijfervergelijkingen overigens ook altijd vaststellen dat je meer dan 100 watt minder trapt dan Wout van Aert. Maakt altijd ongelukkig, geeft geen goed gevoel. En nu gooi ik mijn troefkaart. Eigen wielerverhalen schrijf je niet met dagboeken vol wattages of met Strava-cijfers. Die zitten in de beleving, wat je echt meemaakt als wielertoerist. Ik vertel twee anekdotes. Ik ging als jonkie graag fietsen met mijn vader en mijn nonkel Bob. Beiden konden een aardig stukje fietsen, en deden me sterretjes zien. Ik hing, zoals ze dat zeggen, tussen mijn kader om ze te kunnen volgen. Tot de dag kwam dat ik hen zelf langs het Albertkanaal uit de wielen reed, en daarover eigenlijk een beetje verbaasd was. Maar het was voor mij wel het momentum waarop ik dacht dat ik iets meer kon op de fiets, en misschien wel een goede coureur zou kunnen worden. Meer zelfs, het voelde voor mij even heroïsch als Tom Boonen die dat jaar zijn eerste Ronde van Vlaanderen won. Jaren later was ik met een vriend op de col du Lautaret en de Galibier. Niets liet blijken dat we een onvergetelijke rit zouden maken. Het regende wat, en we klommen in korte broek en met korte mouwen. Tot het begon te sneeuwen op vijf kilometer van de top. Het is niet eens relevant te zeggen dat ik mijn vriend loste in de beklimming en hem terug tegemoet reed om hem mee naar de

Op donderdag 8 december kreeg GMB-er Marc De Moor van Titeca in Roeselare de mensen van Exact over de vloer met schitterend nieuws. Exact bekroont inspanningen van het afgelopen jaar en op die manier haalde Titeca twee prachtige awards binnen: De Officium UniversalisUit een bevraging bij meer dan 10.000 ondernemers kwamen wij als beste uit de bus op vlak van dienstverlening en ondersteuning. Onze klanten vinden ons vooruitstrevend, we zorgen voor optimale ontzorging en we onderscheiden ons op vlak van dienstverlening. De Gouden LucaDeze award bekroont onze inspanningen om onze klanten de afgelopen jaren aan te raden om te werken met Exact Online. bron: Titeca

GMB-leden genieten van fietsbijstand bij pech onderweg voor het HELE GEZIN. Dit geldt voor recreatieve – sportieve- en woon/werk fietsers. Bij pech binnen het Belgisch grondgebied belt u het gratis noodnummer 0800 787 62Om vanuit de aan België grenzende landen te bellen gebruik je het nummer 0032 2 541 91 59 De VWB fietsbijstand is actief in heel de Benelux en tot 50 km over de landgrens in de buurlanden Frankrijk en Duitsland.Wanneer u pech heeft komt een wegenwachter langs en worden de volgende stappen gevolgd: Stap 1: men probeert de fiets rijklaar te maken (indien dat niet lukt, stap 2)Stap 2: men voert u naar de dichts gelegen fietsenmaker (indien dat niet lukt, stap 3)Stap 3: men brengt u naar u huis of naar uw vertrekpunt Opgelet: kosten van wisselstukken en van de fietshersteller zijn niet gedekt.